Tate zit vast. Miljoenen mannen ook.

Andrew en Tristan Tate zijn opgepakt. De twee verkopers van de ‘alfaman’ zitten vast. Maar de onzekerheid die zij aan miljoenen, vaak jonge mannen verkochten, zit dieper — en laat zich niet arresteren.

Het Verenigd Koninkrijk heeft inmiddels om uitlevering van de gebroeders Tate gevraagd, wegens verkrachting en mensenhandel. Ze ontkennen alles, en of die aanklachten kloppen bepaalt straks een rechter. Niet ik. Maar waar de broers publiekelijk voor stáán, hoeft geen rechter vast te stellen. Dat verkochten ze zelf, luid en dagelijks: de man als alfa, als roofdier, als winnaar op een markt van status, geld en vrouwen. De troon van de echte kerel.

Montaigne wist het al: op de hoogste troon ter wereld zit je nog altijd op je eigen achterste.

En dat is precies het punt. Want onder die troon — onder de bravoure, de Bugatti’s, de opgepompte kaaklijnen — zit iets heel anders. Iets waar geen alfaman over praat.

Kijk naar het nieuwste front. Er is een nieuw woord: looksmaxxing. Jonge mannen meten hun kaaklijn, hun voorhoofd, de hoek van hun ooghoeken. Ze rangschikken elkaar in een jargon dat klinkt als de effectenbeurs: mogging, frame mogging, sexual market value. Het lichaam als portefeuille. Het gezicht als bezit dat omhoog moet.

IJdelheid, denk je misschien. Een voorbijgaande internetgril. Ik denk dat we het verkeerd bekijken.

Deze mannen worden niet ijdel. Ze raken zichzelf kwijt.

Looksmaxxing — en de hele alfacultuur waarvan mannen als de Tates de verkopers zijn — is geen schoonheidstrend maar een symptoom. Van een mannelijkheid die haar kompas verloor precies op het moment dat de oude wereld onder haar wegzakte. Zelfoptimalisatie die eruitziet als groei, maar van binnen regressie is.

Ik kijk hiernaar door de bril van iemand die gelooft dat we in de transitie naar een nieuw tijdperk leven — en dat een crisis die we buiten zien, bij velen ook vanbinnen woedt. Kijk gerust door een andere bril. Maar weet dát je er een draagt — noem het voor het gemak een belemmerende overtuiging, of gewoon bias.

De druk komt niet van vrouwen

Het eerste dat opvalt aan looksmaxxing is waar de druk vandaan komt. Niet van vrouwen. Het zijn doorgaans niet vrouwen die de oorlogen uitriepen waarin mannen als voetvolk dienden; het zijn niet vrouwen die miljarden verdienden aan de uitputting van mannenlichamen in zwaar, gevaarlijk werk. En het zijn niet vrouwen die deze nieuwe schoonheidsnorm onder mannen afdwingen.

De hiërarchie zit tússen mannen. Mogging is het woord voor een man die een andere man overtroeft — in kaaklijn, in lengte, in status. Mannen die elkaar rangschikken, elkaar willen domineren, elkaar de norm opleggen waaraan ze zich vervolgens onderwerpen.

En de cijfers wijzen dezelfde kant op. Uit onderzoek onder 241 mannen in Duitstalig Europa bleek dat bijna één op de vijf al een cosmetische ingreep had ondergaan — en dat de kans daarop stéég naarmate een man zich sterker vasthield aan traditionele mannelijkheidsidealen. De drijfveren die de onderzoekers optekenden, waren niet louter schoonheid, maar macht, dominantie en seksueel succes.

Dat wijst op iets ongemakkelijks: de druk komt grotendeels van binnenuit de mannengemeenschap zelf. De oude mannelijke hiërarchie is niet verdwenen. Ze heeft alleen een nieuw slagveld gevonden — het eigen lichaam.

Waarom nú?

Blijft de vraag: waarom nu? Waarom grijpt een hele generatie jonge mannen juist nu naar de meetlat?

Omdat het oude script van mannelijkheid — kostwinner, beschermer, kracht als functie — niet meer werkt. En het nieuwe is nog niet zichtbaar.

Mannen leven, net als iedereen, psychologisch tussen twee werelden. En dat voelt existentieel, want je verliest niet alleen een rol — je verliest een vertrouwde versie van jezelf.

Wanneer de innerlijke grond wegvalt, grijpt een mens naar het enige dat nog meetbaar en beheersbaar lijkt. Het lichaam. Het gezicht. Iets dat je kúnt trainen, kúnt corrigeren, kúnt rangschikken. Onzekerheid opent niet vanzelf naar bewustzijn; ze kan net zo goed verharden tot controle. En dát is looksmaxxing: grip op het gezicht als vervanging voor een verdwenen kompas.

De satire zit in het jargon. De ernst zit eronder.

Van de speler houden, kritisch zijn op het spel

Ik veroordeel de man niet die knap, sterk en gezien wil zijn. Voor sommigen — mensen die zich in hun eigen huid willen thuisvoelen — is lichaamsverandering zelfs de beste of enige weg. Ik gun het iedereen.

Je kunt van de speler houden en tóch kritisch zijn op het spel. En het spel vertelt je: verander je gezicht — niet om jezelf te worden, maar om te voldoen aan een willekeurige norm. Zo verdiept de zogenaamde oplossing de wond. Nog meer afstand tot jezelf. Precies de ontkoppeling die de onzekerheid voedde. Een lus die zichzelf aandrijft.

Het eerlijke tegenargument

Nu de sterkste tegenwerping, en ik geef haar het gewicht dat ze verdient.

Is dit niet gewoon discipline? Zelfzorg? Een jongen die traint, goed eet, zichzelf verzorgt en zijn lichaam serieus neemt — dat is gezond. Sterker: voor een generatie mannen die het spoor bijster is, is discipline over het lichaam geen niets. Het bouwt structuur, gezondheid, een gevoel van grip in een leven dat weinig grip biedt. Misschien is de spiegel wel de plek waar deze mannen eindelijk érgens verantwoordelijkheid voor nemen.

Dat is waar. En het verdient geen wegwuiven.

Toch: het gaat om de richting

En toch.

Het verschil zit niet in de handeling — trainen, verzorgen, aandacht geven — maar in de richting. Verandering om jezelf te wórden, vanuit een innerlijk kompas, heelt. Verandering om aan jezelf te ontkómen, om te stijgen op een ranglijst tegen andere mannen, verhardt.

De verklikker zit in de taal. Sexual market value. Mogging. Dat is niet de woordenschat van zorg. Dat is de woordenschat van concurrentie en dominantie. Wie zijn waarde afleest van een markt, geeft zijn kompas uit handen.

Wat wél heelt

Geen betere routine dus. De wond zit in de relatie met jezelf — dus daar zit ook de medicijn. Uit de 25 innerlijke transformationele vaardigheden die we nodig hebben voor deze eeuw, werken er hier vijf helend:

Innerlijk kompas — een innerlijk besef van richting en waarde, zodat je die niet langer uitbesteedt aan de spiegel of de markt. Het directe tegengif voor het houvast dat verloren is gegaan.

Zelfbewustzijn — zien waar de ongebreidelde drang vandaan komt. Is dit zorg, of diepe angst? Een ongezonde overtuiging die je onderzoekt, verliest zijn greep.

Authenticiteit — de moed om jezelf te zijn in plaats van te voldoen aan een willekeurige norm. Precies de vrijheid die het spel en anderen ontzeggen.
Verbinding — want onder de concurrentie en strijd ligt een zwart gat — eenzaamheid. Mannen die elkaar rangschikken, staan los — van elkaar en van zichzelf. Helen is opnieuw verbinden: van ego naar eco, van ik naar wij.

Moed — de moed om je ongeoptimaliseerd te laten zien. Om de onzekerheid te láten zijn, zonder te vluchten in controle. Realiseren dat kwetsbaarheid een kracht is. Volgens Brené Brown houdt dit in dat je risico’s durft te nemen en je openstelt zonder dat succes of acceptatie gegarandeerd is.

Deze vijf maken je niet knapper. Ze maken je minder afhankelijk van de vraag.

Stop met vergelijken

Er is één beweging die dit alles samenbalt. Stop met je voortdurend te meten aan anderen. De psychologie is er helder over: onderzoek dat tientallen studies samenbrengt, vindt een stevige samenhang tussen sociale vergelijking en depressie en angst. Die vergelijking maakt mensen diep en structureel ongelukkig. Het is een race zonder finish — er is altijd iemand met een scherpere lijn, een betere score, een hogere plek. Sexual market value is niets anders dan die race, gegoten in een getal.

Er is maar één vergelijking die heelt in plaats van uitput: die met wie je gisteren was. Ben ik vandaag een stukje meer mezelf geworden? Dat is de enige ranglijst die telt — en het is een ranglijst van één.

Zo wordt het weer een volgende kleine stap in een leven dat van betekenis is. Want je doet ertoe door wát je doet — niet door wie je probeert te zijn.

Tot slot

De gebroeders Tate zitten vast in een cel. Maar de mannen die hen volgen, zitten  net zo goed vast — in een ranglijst die geen einde kent, een spiegel die nooit tevreden is. Het verschil is dit: díe cel kunnen zij zelf openen.

Want dat is de echte vraag. Niet of je kaaklijn scherp genoeg is. Maar of je weet wie je waarachtig bent zodra je bij de spiegel wegloopt.

De transitie naar een nieuw tijdperk ontneemt mannen een eeuwen oude overtuiging. Dat is een verlies. Maar diezelfde onzekerheid die de één doet verharden, opent de ander. Wat het wordt, is een keuze.

Ook de jouwe.

Dit stuk staat niet op zichzelf. De onzekerheid van deze tijd heeft een wereld achter zich: zes megatrends die een nieuw tijdperk vormgeven. En wat die kanteling met ons doet, van binnen — daarover gaat De mens in transitie.

Bronnen

• Aanleiding: Tate brothers arrested in Miami as UK adds rape, trafficking charges. The Guardian, 19 juli 2026.
• Walther, A., Möllmann, A., Reppenhagen, S., Ehlert, U., Watzke, B., Drüge, M., Schneeberger, M., & Eggenberger, L. (2024). Men’s use of cosmetic surgery and the role of traditional masculinity ideologies. Discover Psychology.
• McCarthy, P. A., & Morina, N. (2020). Exploring the association of social comparison with depression and anxiety: A systematic review and meta-analysis. Clinical Psychology & Psychotherapy, 27(5), 640–671.
• Festinger, L. (1954). A theory of social comparison processes. Human Relations, 7(2), 117–140.
• Brown, B. (2012). Daring Greatly: How the Courage to Be Vulnerable Transforms the Way We Live, Love, Parent, and Lead. Gotham Books.
• Montaigne, M. de (1580–1588). Essais, Boek III, hfst. 13 (“De l’expérience”) — “op de hoogste troon ter wereld zit je nog altijd op je eigen achterste.”